O2love Team Diary

เอาล่ะไหนๆ ก็มีบล็อกส่วนตัวไว้เขียน

จะให้ร้างก็กระไรอยู่

พี่เต๊าะตั้งใจทำมาให้ทั้งที

ว่าแล้วก็เจิมโล้ด

-03 ก.ค. 2552

-วันนี้จัดรายการดีเจเป็นครั้งที่สี่

-รู้สึกว่าตวเองยังพูดงง สับสนอยู่

เวลาพูดช่วง 1 ชม.แรกจะคุมสติได้ พอเข้า1 ชมหลังเริ่มเตลิด

ต้องพยายามขึ้นสินะ ! สักวันต้องพูดเก่งๆให้ได้

 ว่าแต่เพลงนี่น่าหนักใจ

เพราะปกติเป็นคนฟังแต่เพลงทำนอง

ต้องกลับไปทำการบ้านเพิ่มอีกแล้ว T^T

          เสียงจากทีวีดึงความสนใจ ในตู้เหลี่ยมๆ นั้นมีโฆษณาชุดหนึ่ง โฆษณานั้นเล่าเรื่องเกี่ยวกับนักธุรกิจผู้หนึ่งซึ่งประสบความล้มเหลว เขารู้สึกท้อแท้ และสิ้นหวัง ระหว่างที่กำลังกลัดกลุ้มนั้น ลูกชายของเขาก็ทำตัวต่อบ้านพัง ลูกเขาเอามือกุมหัวร้องออกมาว่า “หมดกัน สร้างมากับมือ” จากนั้นก็นิ่งไปและลงมือต่อชิ้นส่วนใหม่อีกครั้ง “สร้างใหม่ก็ได้”                          ความรู้สึกครั้งแรกหลังจากที่ได้ดูโฆษณาชิ้นนี้คือความทึ่ง เพราะมันสะท้อนหลายสิ่ง มันเป็นเรื่องจริงที่เห็นในชีวิตประจำวัน ทุกคนต้องมีวันล้มเหลว และเสียศูนย์ เนื่องด้วยเหตุผลต่างๆ นานา อาจเป็นเรื่องการสอบ การทำงาน การคบเพื่อน เมื่อเราไม่ได้สิ่งที่หวังย่อม ผิดหวัง และเสียใจ แต่เมื่อเราล้มแล้วต้องลุกขึ้นมาใหม่ และทำสิ่งที่เราพลาดไปให้ดีกว่าเดิม                                                                                                                                                                                                      

             เร็วๆ นี้ผู้เขียนได้มีโอกาสคุยกับเพื่อนเรื่องเข้ามหาวิทยาลัยที่ต้องการไม่ได้ แต่เขาก็ซิ่วออกมา และเข้าสอบใหม่สุดท้ายก็ได้เข้าคณะที่ต้องการและมหาลัยที่ชอบสมใจอยาก พอถามตรงๆ ไม่เหนื่อยหรือซิ่วมาแล้วสอบใหม่ แล้วยังเรียนหลังเพื่อนๆ อีก ก็เลยโดนสวนกลับทันควันว่า “วิ่งช้ากว่าเขาหน่อยแต่ก็ได้พยายาม ดีกว่าไม่พยายามทำอะไรเลย มนุษย์มีค่ากว่าสัตว์ตรงที่ล้มแล้วรู้จักพยายามและปรับปรุงตัวใหม่ให้ดีขึ้น” หลังจากนั้นผู้เขียนก็ได้เห็นเพื่อนคนนี้มีความสุขกับที่เรียนแห่งใหม่ เป็นทั้งนักเรียน และนักกิจกรรมตัวยง เห็นแล้วก็อดชื่นชมไม่ได้                                                                                

             การที่เราประสบ ความสำเร็จไม่ได้ขึ้นอยู่กับสมอง แต่ขึ้นอยู่กับความทุ่มเท ความพยายาม ซึ่งเป็นสิ่งที่ทุกคนได้มาตั้งแต่เกิดอย่างเท่าเทียมกัน โทมัส เอดิสัน ถูกไล่ออกจากโรงเรียน ถูกกล่าวหาว่าเป็นเด็กสมองทึบ แต่เขาได้ใช้ความพยายามในการประดิษฐ์สิ่งของต่างๆ กว่า 1,300 ชนิด อาทิ หลอดไฟ เครื่องฉายภาพยนตร์ ถ้าปราศจากเขา เราคงไม่มีไฟฟ้าใช้อย่างทุกวันนี้  บิล เกตหมกมุ่นอยู่กับโปรแกรมคอมพิวเตอร์ตั้งแต่อายุ 13  จอห์น โรนัลด์ รูเอล โทลคีน ใช้เวลา 17 ปีในการเขียนวรรณกรรมไตรภาค ลอร์ด ออฟ เดอะ ริงส์ วงดนตรี และเดอะ บีทเทิลส์ ตะลุยแสดงคอนเสริต์ในประเทศเยอรมณีมากกว่า 1,000 รอบ ก่อนจะไปโด่งดังทั่วเกาะอังกฤษและทั่วโลก                                                                                                                     

       นอกเหนือจากการทุ่มเท สิ่งสำคัญสำหรับผู้ประสบความสำเร็จคือมุมมองทางความคิด อย่าปิดกั้นตัวเองด้วยคำว่าเป็นไปไม่ได้ ทุกคนมีศักยภาพเพียงพอที่จะลงมือทำเสมอ ดังที่โทมัส  อัลวา เอดิสัน นักประดิษฐ์สำคัญของโลกเคยกล่าวเอาไว้ 

        อัจฉริยะมาจากหยาดเหงื่อ 99% และพรสวรรค์อีก 1%